نرگس ملک زاده در گفتگو با «اقتصاد۲۴» اظهار کرد: در طول یک دهه اخیر پدیده بازماندگی و ترک تحصیل به بخشی از مهمترین مسائل مربوط به آموزش در ایران تبدیل شدهاند. در ده سال اخیر به طور متوسط هر سال ۲۵۰ هزار تا ۴۰۰ هزار نفر ترک تحصیل کردهاند. آمارهای رسمی نشان میدهند که همزمان با وخامت بحران اقتصادی در سالهای اخیر، نرخ بازماندگی از تحصیل نیز همراه با یک فراز و نشیب در مجموع روندی صعودی را طی کرده است.
وی افزود: اینکه چرا و چگونه گروهی از کودکان و نوجوانان نمیتوانند در موقعیت دانشآموزی قرارگیرند و نیز چه کسی پاسخگوی محرومیت این کودکان و نوجوانان از حق شهروندی آموزش و پژوهش است؛ از موضوعات اساسی و ضروری است که متولیان و مسئولان باید بدان پاسخ گویند.
این کارشناس نظام آموزشی بیان کرد: مرکز پژوهشهای مجلس پیشتر یکی از بزرگترین چالشهای این حوزه را نبود منابع آماری دقیق و جامع برای مطالعه، سیاستگذاری و آسیبزدایی بازماندگی و ترک تحصیل کودکان و نوجوانان؛ عنوان کرده بود. مطابق گزارش این مرکز، پنج استان سیستان و بلوچستان، آذربایجان غربی، خراسان رضوی، خوزستان و تهران؛ بیشترین میزان بازماندگی از تحصیل را در فاصلهی سالهای ۱۳۹۴ تا ۱۴۰۱ دارند و دراین میان وضعیت استان سیستان و بلوچستان، وخیمتر و بغرنجتر و رنجآورتر است. حال اینکه به موجب اصل ۳۰ قانون اساسی: «دولت موظف است وسایل آموزش و پرورش رایگان را برای همه ملت تا پایان دوره متوسطه فراهم سازد و وسایل تحصیلات عالی را تا سرحد خودکفائی کشور بهطور رایگان گسترش دهد.»
ملک زاده با اشاره به برخیاز مهمترین دلایل و عوامل ترک و یا بازماندگی از تحصیل در کشور بهویژه در پنج استان یادشده عنوان کرد: فقر شدید و نداشتن توانایی کافی برای تحصیل، الزام برخورداری از حق آموزش با پرداخت پول، محسوب شدن کودکان و نوجوانان در برخی مناطق بهعنوان نیروی کار اقتصادی و محل درآمد خانواده، کمبود مدرسه در برخی مناطق، تفاوت زبان بهویژه در دو استان سیستان و بلوچستان، آذربایجان غربی، خوزستان، نداشتن شناسنامه بهطور خاص در برخی مناطق سیستان و بلوچستان، معلولیت کودک یا نوجوان یا ولی و سرپرست او، نبود مدارس خاص معلولین و برخی بیماریهای خاص نظیر اوتیسم و دیستروفی، کودک همسری، حذف دختران از تحصیل به دلیل نبود مدارس جداگانه در برخی مناطق، نبود مدارس سیار به میزان کافی در مناطق عشایری، محرومیت از تحصیل به دلیل تعصبات قومیتی در برخی مناطق، سختی و بدی آب و هوا و شرایط نامناسب اقلیمی در برخی مناطق، بدسرپرست بودن برخی کودکان و نوجوانان و وجود آسیبهای اجتماعی خانوادهها مانند طلاق، اعتیاد، خشونت خانگی، زندانی بودن پدر یا مادر برخیاز مهمترین دلایل و عوامل ترک و یا بازماندگی از تحصیل در کشور است.
بیاد داشته باشیم حق آموزش و پژوهش یکی از حقوق شهروندی افراد یک جامعه و پیشران الزامی توسعهی پایدار و همهجانبهی یک کشور است
دیدگاهتان را بنویسید