سوگواری نه تنها یک کنش فردی، بلکه فرآیندی سیاسی است که میتواند عاملی برای همبستگی اجتماعی باشد. در ایران، پس از حملات اخیر اسرائیل، سوگواری برای زندگیهای از دست رفته به عاملی برای وحدت ملی تبدیل شده است. سوگ مشترک، مرزهای «ما» و «آنها» را بازتعریف میکند و در اینجا، ایران با تبدیل سوگ به گفتمان مقاومت، میتواند یک «ما»ی جمعی در مقابل دشمن خارجی بسازد.